در جواب فرمودند كلامى كه حاصل مضمون آن اين است : چرا علاج اين مرض خود را به تسبيح سيده نساء فاطمهء زهرا عليها السّلام نمىكنى ؟ عرض كرد كدام است تسبيح آن معصومه ؟ فرمودند : سى و چهار تكبير مىگوئى و سى و سه مرتبه الحمد للَّه مىگوئى و سى و سه مرتبه سبحان اللَّه مىگوئى ، راوى گفت : كه آن شخص اخبار نمود كه در اندك زمانى كه اين تسبيح را گفتم ثقلى كه در گوش خودم بود زايل شد « 1 » . حمل كردن حديث را بر اين كه مراد اتيان به تسبيح است عقيب صلوات اگر چه ممكن است لكن بعيد است . مطلب ششم : در بيان امورى است كه رعايت آن مناسب است در مقام اتيان به تسبيح . بدان كه اين بر دو قسم است : اول - آن است كه مختص است به هر يك از موارد ثلاثه مذكوره . دوم مشترك است ما بين جميع . اما امرى كه مختص است به تسبيحى كه بعد از نماز است ، پس بيان آن اين است كه مىگوئيم : اولى اين است كه رعايت شود در آن جميع آداب و شرائط صلاة ، نظر به اين كه شيخ شهيد در كتاب ذكرى فرموده : ورد أن ما يضر بالصلاة يضر بالتعقيب « 2 » . و مرحوم شيخ بهائى در حبل المتين فرموده : ورد كل ما يضر بالصلاة يضر بالتعقيب « 3 » . بنابراين اولى اين است كه در حال اشتغال به تسبيح با طهارت بوده اجتناب نمايد از حدث و خبث ، و همچنين در آن حال روى به قبله باشد و ترك تكلم نمايد و اكل و شرب و ترك قاطبهء منافيات نماز نمايد .

--> « 1 » مشكاة الانوار ص 278 . « 2 » ذكرى ص 210 . « 3 » حبل المتين ص 259 .